30 jaar: de visie van de vier LTV-voorzitters
LTV Nuland bestond in 2005 dertig jaar. Sinds de oprichting van de vereniging op 7 juni 1975 is er veel gebeurd aan de Duyn en Daelseweg. Van twee gravelbanen naar zes kunstgrasvelden met verlichting en van een oude bouwkeet naar een modern clubgebouw. Telde LTV Nuland 150 leden bij de oprichting, anne 2005 zijn 398 tennisliefhebbers lid van de club. In deze drie decennia is de voorzittershamer drie keer overgedragen. Vier (oud)-voorzitters dus die vertellen over hun ervaringen…Dré Barten, 1975- 1996: ‘Het waren allemaal gewone werklui’
De eerste voorzitter van LTV Nuland is Dré Barten. 21 jaar lang leidt hij de Lawn Tennis Vereniging met coördinerende hand. "In Nuland was tennis niet iets voor deftige mensen."
‘De tennisbanen in Nuland, die op 1 juni officieus in gebruik werden genomen, zijn zaterdag officieel geopend door burgemeester G. van Oerle. Hij deed dat door (na vijf pogingen) een tennisbal door een papieren poort te slaan.’
Zo luidt het begin van een bericht uit het Brabants Dagblad van 10 juni 1975. Voorzitter van de Nulandse tennisclub is Dré Barten. "Ik was gedoemd om voorzitter te worden", lacht Barten. "Ik ben van het begin af aan gevraagd door burgemeester Van Oerle. Ach, je moet wat voor de gemeenschap over hebben. Daarom ben ik voorzitter geworden", vertelt Barten, die niet bepaald een fanatiek beoefenaar was van de tennissport. "Ik had ooit een keer tien tennislessen gehad. Maar dat was al tien jaar geleden."
Al bij de opening van de tennisbanen voorspelt Barten in zijn toespraak dat uitbreiding van de accommodatie snel nodig is. "Bij de oprichtingsvergadering hadden we al 150 leden. Daar verbaasden wij ons ook over. We waren zo gelukkig. Tennis kwam toen ook in de mode. En in Nuland was tennis niet iets voor deftige mensen. Het waren allemaal gewone werklui." LTV Nuland telt in het begin niet meer dan twee gravelbanen. En de kantine was niet meer dan een bouwkeet. "We kregen van Heymans wegenbouw een oude bouwkeet. Die diende als bar en als kleedruimte. Als afscheiding hadden we in het midden van de keet een gordijn opgehangen. Simpel maar zo ging dat toen." LTV Nuland begint dus met een oude bouwkeet als clubgebouw en twee tennisbanen. Maar al snel worden de nodige aanpassingen verricht. "We hadden zoveel leden dat we al vrij snel het probleem hadden van te weinig ruimte", vertelt Barten. "Daarom hebben we baanverlichting aangelegd zodat er ‘s avonds ook getennist kon worden. Dat hebben we uit eigen zak betaald." Ook het nieuwe clubhuis wordt voor een groot deel betaald door de club. Eenderde hebben we zelf bekostigd met opbrengsten van de bar en contributies. Dat konden we zonder problemen ophoesten. En voor de derde en vierde banen die in 1985 zijn aangelegd geldt hetzelfde. Daar hebben we een sponsoractie voor op touw gezet." De komst van een nieuwe keet die dienst doet als kantine, beschouwt Barten als één van de hoogtepunten. "We kochten een groene schaftkeet van Rien van de Haterd. De andere keet bleef staan als materiaalhok en kleedruimte. De nieuwe kantine stond op de plaats waar nu ook de huidige kantine staat. We hebben de waterleiding en elektriciteit zelf er naar toe gelegd. Vooral de manier waarop we samen die klus klaarden was geweldig", aldus Barten, die ook de vele gezellige avonden met de leden noemt als hoogtepunt. De voorzittershamer blijft 21 jaar lang in handen van Barten totdat hij deze in 1996 overdraagt aan Ad Verhoeven. Vooral de samenwerking binnen de club is hem bijgebleven. "LTV is een hele plezierige club. De mensen bleven zichzelf en waren trouw aan de club. Je kon altijd een beroep op ze doen. De bestuursleden deden het werk. Ik was er vooral om te coördineren en de samenwerking te bevorderen."
Ad Verhoeven, 1996 - 2001: ‘Tennis is geen sport voor individuen’
Vijf jaar later zwaait hij de scepter over de club. In de periode onder het voorzitterschap van Verhoeven heeft het tennispark een grondige facelift gekregen. "Samen met het bestuur zorgden we voor een ‘update’ van het park. Daar heb ik altijd lol in gehad. Tegen het einde van elk jaar maakten we plannen wat we het volgend seizoen zouden aanpakken. Binnen de kortste keren hadden we hele waslijst."
Parkeerplaatsen worden aangelegd, het gravel van banen drie en vier wordt vervangen door kunstgras, het terras wordt opgekrikt en de baanverlichting vervangen. Gedurende zijn zes jaar lange voorzittersperiode steekt Verhoeven vooral zijn nek uit voor de jeugd. Eén van zijn eerste daden is het aanstellen van Giel van de Akker. "Die was gestopt bij Stichting Jeugdbelangen. Ik heb net zo lang gepraat totdat hij in het bestuur kwam en zich ging bezighouden met de jeugd. Om de jeugd in Nuland enthousiast te maken organiseerden we een tennisinstuif en spelletjesdag met Miriam Oremans. Het werkte wel. Het aantal jeugdleden is in mijn tijd als voorzitter gegroeid van ongeveer dertig naar honderd." Er is niet alleen groei te zien in het aantal jeugdleden. De vereniging groeit in de jaren negentig zienderogen. "Dat komt omdat we in die tijd veel instroom hadden van voetballers. Die hebben al een goed balgevoel en kunnen vaak al snel een aardig potje tennissen." Verhoeven roept allerlei verschillende commissies in het leven. Zo ontstonden onder andere een commissie Rabo-toernooi, een commissie kantine en een commissie jeugd. "Ze kregen allemaal een eigen budget en waren zelf verantwoordelijk voor dat geld. Zo krijgen de vrijwilligers de ruimte om zich te manifesteren. Het voorkomt ook dat alles neerkomt op een paar mensen die daardoor misschien wel zouden stoppen als vrijwilliger."
Verhoeven laat ook het geld rollen. "Dré Barten en zijn bestuur hadden heel goed gespaard. Het was en is een rijke club. Met dat geld hebben we onder andere het interieur van de kantine vernieuwd en het terrein aangepast. Zo voorkom je dat er met het eigen vermogen niets wordt gedaan. Een vereniging moet wel een buffer hebben maar je moet ook niet alles opsparen." In 2001 stopt Verhoeven noodgedwongen wegens gezondheidsredenen. Als voorzitter heeft hij goed kunnen zien wat voor een vereniging LTV Nuland is. "Het is een hele mooie vereniging. Het is altijd één groep geweest. Dat moet ook want tennis is geen sport voor individuen. De grote groep vrijwilligers zorgt ervoor dat tennis in Nuland geen tánnis wordt."
Hans van der Doelen, 2001- 2002: ‘Iedereen moet dezelfde pet op hebben’
In 1986 zet hij dus zijn eerste stappen op de Nulandse tennisbaan. Vijftien jaar later is hij voorzitter van de club. "Ik zat al vanaf 1988 in het bestuur. In 1998 werd ik secretaris van LTV Nuland dus ik wist hoe de vereniging in elkaar stak. Ik had voldoende ervaring en het was dan ook niet raar dat ik ineens voorzitter werd toen Ad Verhoeven er mee stopte."
Van der Doelen fungeert als soort van tussenpaus. Hans van der Biezen, de beoogde opvolger van Verhoeven, loopt stage bij Van der Doelen. "Omdat ik wist dat er een nieuwe voorzitter zou komen heb ik de lijn van Ad en Dré gevolgd. Continueren en zorgen dat alles op rolletjes loopt. Je kunt in één jaar toch niet de hele structuur omgooien", aldus Van der Doelen.
Toch is er in dat ene jaar veel gebeurd. Zo werd een voortslepend proces van privatisering weer een serieus aangepakt en werd het bruinrode gravel verdrongen door het rood en groen van het kunstgras. "Het voornaamste waar we ons in dat jaar mee bezig hebben gehouden is de privatisering van de tennisvereniging. We hebben veel gesprekken gevoerd met de gemeente. In praktijk zijn we nu een geprivatiseerde vereniging maar officieel is het nog steeds niet. Er is in dat jaar een hele hoop gebeurd wat voornamelijk te maken had met de banen. Dat kwam goed uit want ik heb me tien jaar lang als bestuurslid van de commissie Toezicht en Onderhoud vooral bezig gehouden met de banen."
Ondanks zijn korte regeerperiode heeft Van der Doelen wel degelijk geprobeerd zijn stempel op de club te drukken. "Als voorzitter heb ik altijd uitgedragen dat het één geheel moet zijn. Ik wilde voorkomen dat er veel kleine clubjes ontstonden binnen de club waardoor anderen zich buitengesloten voelen. We zijn een vereniging voor vierhonderd mensen en dan moeten kleine groepjes geen privileges krijgen. Iedereen moet dezelfde pet op hebben anders breek je de club af. Het algemeen belang moet je altijd goed in de gaten houden."
Hans van der Biezen, 2002- heden ‘Met de sfeer zit het wel goed’
"Ik heb die voorzittershamer niet overgenomen omdat ik vind dat het anders moet. Maar ik had wel bepaalde wensen in gedachten voordat ik voorzitter werd", bekent hij. De wensen zijn helder: "De privatisering moet worden afgerond onder mijn voorzittersschap. Ik ben, samen met Hans, ook direct de discussie aangegaan over de privatisering. Dat lag heel zwaar bij de club. Daarnaast vond Van der Biezen dat het park een facelift moest ondergaan. Tot nu toe hebben we nog elk jaar een grote verandering gezien. De eerste was de aanleg van de kunstgrasbanen. Dat werd gerealiseerd in de tijd dat ik ‘meeliep’ met Hans van der Doelen. In mijn tweede jaar als voorzitter is het verhoogde terras tussen baan vier en vijf gemaakt en vorig jaar is al het ‘groen’ op het park vernieuwd. De grote coniferen achter de banen en een paar grote bomen zijn weg gehaald. We zijn nog aan het overleggen wat we dit jaar gaan aanpakken."
Verder borduurt Van der Biezen voort op het beleid van Verhoeven. "Hij heeft een begin gemaakt met het opsplitsen van commissies. Ik wil op nog kleinere schaal besturen met nog meer verschillende commissies en deze nog meer verantwoordelijkheid geven. Ik heb twee keer per jaar overleg met de commissievoorzitters. Ze moeten zelf alles uitvoeren. Vele handen maken licht werk. Het bestuur moet meer controleren en faciliteren dan uitvoeren. Dat is overzichtelijk", is de heldere visie van Van der Biezen.
Zoveel commissies vragen veel vrijwilligers. En daar zit een knelpunt. "We zoeken nog vrijwilligers en dat kost best veel moeite. Elke bestuursvergadering staat dat op de agenda. Al het andere loopt wel. Ik blijf dan ook een appèl doen dat alle leden zich inzetten voor de vereniging."
Van der Biezen voerde een paar jaar geleden het zomerlidmaatschap in. Veel leden binnen de club waren het niet eens met dit initiatief om leden te werven. "Er was redelijk veel oppositie", geeft Van der Biezen meteen toe. "Soms werden leden in de zomermaanden van de baan gezet door de ‘zomerleden’, die nota bene minder betaalden. Het zijn er ongeveer dertig per jaar dus je voorziet duidelijk in een behoefte. Maar het is nu iets minder goedkoop geworden. De kritiek is dan ook verstomd. En je kunt maar twee jaar een zomerpas krijgen. Daarna moet je kiezen: of je wordt lid of je stopt. Het idee erachter was om de drempel voor mensen in de leeftijd van 17 tot 30 jaar te verlagen. In die categorie zijn er weinig leden. Voor hen is het misschien het duwtje in de rug dat ze nodig hebben."
De voorzitter heeft nog wel wat toekomstdromen. "In de eerste plaats het afronden van het privatiseringstraject. De gemeente is nu nog eigenaar van de grond en zorgt voor de basisvoorzieningen zoals de banen en de verlichting. Wij pachten de grond. Daarnaast de uitbreiding van de parkeerplaats en een aanleggen van een verhoogd terras achter baan twee", somt Van der Biezen zijn wensenlijstje op. "Een eigen internetsite was ook een doel maar dat is inmiddels gerealiseerd." Van der Biezen weet niet hoe lang hij nog voorzitter blijft van LTV Nuland. "Je moet voorzitter blijven zolang je nog van toegevoegde waarde bent. Zorg je niet meer voor veranderingen of vernieuwingen binnen de club, dan moet je jezelf afvragen of je nog voorzitter wil zijn."
